.

حکومت ناکام

 

گزارش صندوق بین‌المللی پول بسیار واضح نشان می‌دهد که رشد اقتصادی کشور افت کرده است. صندوق بین‌المللی پول نهاد بسیار با اعتبار بین‌المللی مثل بانک جهانی است. صندوق بین‌المللی کدام سازمان سیاسی داخلی نیست که رییس‌جمهور گزارش آن را مغرضانه بخواند و از آن بگذرد. گزارش صندوق بین‌المللی پول نشان‌دهنده‌ی آن است که حکومت وحدت ملی در سروسامان دادن به اقتصاد کشور ناکام است. 

بخش‌ رسانه‌ای ارگ پیوسته تلاش می‌کند که محمداشرف غنی را رییس‌جمهور سازنده‌گی معرفی کند. در تبلیغات ارگ اشرف غنی با داوودخان مقایسه می‌شود که پروژه‌های بزرگ آبادانی را راه‌اندازی و افتتاح کرده است. رییس‌جمهور در تبلیغات چنان افراط می‌کند که حتا برای افتتاح یک مسلخ هم شخص ایشان حضور می‌یابند. ایشان می‌خواهند نشان دهند که تمام پروژه‌های آبادانی را رییس‌جمهور طراحی و اجرا می‌کند. اما گزارش بانک جهانی نشان می‌دهد که ضریب موفقیت مجموع حکومت در عرصه‌ی اقتصادی صفر است.

دهلیزهای هوایی که برای صدور میوه‌ی تازه و حرف‌های دهن‌پرکن دیگر، هیچ سودی نداشته است. در سخنرانی‌های رییس‌جمهور و تبلیغات رسانه‌ای ارگ از دهلیزهای هوایی به عنوان دست‌آورد یاد می‌شود، ولی این به اصطلاح دهلیزهای هوایی سودی به حال کشور نداشته است. سیب افغانستان به خارج صادر نمی‌شود، ۱۲ یا ۱۵ تن میوه‌ای که توسط به اصطلاح دهلیز هوایی به خارج از کشور صادر می‌شود، هیچ تاثیر ژرف اقتصادی ندارد. قطارهای ریلی که کالاهای وارداتی را تا مرزهای افغانستان انتقال می‌دهند،‌ از این طرف خالی می‌روند. افت رشد اقتصادی خودش را در کاهش تولید و صادرات نشان می‌دهد. سود عملی و محسوس دهلیزهای هوایی و موضوع‌های دیگری که در قلب کمپین رسانه‌ای ارگ جا دارد،‌ در حد هیچ است.

دوام جنگ و اداره‌ی ناکارآمد و فاسد، عوامل اصلی کاهش رشد اقتصادی است. کسی از رهبران حکومت وحدت ملی انتظار نداشت و ندارد که جنگ را به پایان برسانند. واقعیت مسلم این است که رهبران سیاسی افغانستان در هیچ مرحله‌ای هیچ جنگی را به پایان نرسانده‌اند. اما انتظار عموم این بود که رهبران حکومت،‌ زمینه‌ی ایجاد یک اداره‌ی سالم را فراهم کنند. انتظار مشروع عموم این بود که بین سکتور خصوصی و حکومت یک رابطه‌ی سالم ایجاد شود. 

به نظر می‌رسد که هیچ دست‌آوردی هم در این عرصه‌ها نیست. جامعه‌ی بازرگانان و صنعت‌کاران،‌ با برخورد‌های دوگانه مواجه‌اند. نهادهای دولتی در همین کابل از آنان اخاذی می‌کنند. مشکلات این جامعه به حدی زیاد است که امروز بیش‌تر تاجران و مالکان شرکت‌های بزرگ خودشان را برای انتخابات پارلمانی کاندیدا کرده‌اند. آنان درک کرده‌اند که اگر در پارلمان عضو باشند، ‌بهتر می‌توانند جلو اخاذی‌های مأموران دولت و نهادهای حکومتی را بگیرند.

هیچ تدبیری برای جلوگیری از سقوط برخی از کارخانه‌ها روی دست گرفته نشد. حکومت در بازاریابی برای میوه‌ی افغانستان ناکام ماند. تدابیر جدی برای افزایش صادرات روی دست گرفته نشد. گفته شده بود که مشکل زمین و برق برای بازرگانان حل می‌شود،‌ اما هیچ کار درخور توجهی در این راستا صورت نگرفت. مردم شاهد تبلیغات بسیار زیاد بودند. مثلاً باری در تلویزیون‌ها نشان دادند که یک بازرگان امریکایی به فرودگاه کابل آمد و در همان فرودگاه ویزا دریافت کرد. این خبر را خیلی در بوق‌وکرنا کردند. اما نتیجه چه شد؟ چند بازرگان خارجی در کابل سرمایه‌گذاری کردند؟ حتا تجارت‌های کوچک بنا به هزارویک دلیل، دچار مشکل است. 

واقعیت این است که حکومت وحدت ملی هیچ انتظاری را برآورده نکرده است. در هیچ‌ عرصه‌ای دست‌آورد قابل ملاحظه وجود ندارد. صرف در عرصه‌ی واردات سهولت‌ها ایجاد شده است. امروز از مرزهای شمالی،‌ بیشتر از مرزهای جنوبی و شرقی واردات داریم و با بسته شدن مرز پاکستان، مشکل بسیار جدی ایجاد نمی‌شود، ‌اما حکومت حتا توان جلوگیری از قاچاق دالر را، که باعث افزایش قیمت‌ها در بازار شده است، ‌ندارد. در گذشته حداقل تلاش می‌شد تا قیمت دالر ثابت بماند،‌ اما امروز در آن عرصه‌ هم دست‌آوردی نیست. ربط دادن همه چیز به خروج نیروهای ناتو در سال ۲۰۱۴ هیچ منطق قابل دفاع ندارد. حکومت وحدت ملی باید در این چهارسال دست‌آوردهای اقتصادی می‌داشت. انتظار می‌رفت که حکومت وحدت ملی در سال‌ سوم یا حداقل چهارمش رشد اقتصادی را ثابت نگه‌دارد، اما نتوانست.

رییس‌جمهور ۲۰۱۵ را سال بقا خوانده بود. اما برای سال‌های بعدی القاب دیگر بخشید. ثابت نگه‌داشتن رشد اقتصادی و جلوگیری از آفت آن، ‌انتظار مشروعی بود که رهبران حکومت نتوانستند آن را برآورده کنند. در عرصه‌های دیگر هم دست‌آوردها چندان ملموس نیست ولی اگر حکومت وحدت ملی حداقل رشد اقتصادی را ثابت نگه می‌داشت،‌ از افکار عمومی نمره‌ی قبولی می‌گرفت. ولی امروز رهبران حکومت وحدت ملی نمره‌ی ناکامی گرفته‌اند. سخنان دهن‌پرکن و تبلیغات پر زرق‌وبرق،‌ هیچ مشکل کشور را حل نمی‌کند. رهبران حکومت از جمله رییس جمهور باید به ناکامی‌ها اعتراف کنند.

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی