.

 

فردوس -

در سفرهای مقام‌های بین‌المللی به کابل روی مذاکره با طالبان بحث می‌شود. دیروز رییس‌جمهور غنی هم در نشست خبری با دبیر کل ناتو گفت که کابل روی تلاش‌هایی که هدف از آن پایان جنگ است، ‌تمرکز کرده است. وزیر دفاع ایالات متحده هم چندی پیش گفت که هدف کشورش در افغانستان پایان جنگ است. جنگ افغانستان به بن‌بست استراتژیک رسیده است و این بن‌بست هم برای افغانستان وهم برای کشورهای حامی افغانستان دردناک است. به همین دلیل است که تلاش‌های جدی برای پایان جنگ به راه افتاده است. همین حالا معاون وزیر خارجه‌ی امریکا در امور آسیای جنوبی که روی پرونده‌ی پایان جنگ افغانستان هم کار می‌کند،‌ در اسلام‌آباد است تا با جنرال‌های پاکستانی روی موضوع چگونه‌گی پایان جنگ افغانستان و کشاندن رهبران طالبان به مذاکره گفت‌وگو کند.

تلاش‌هایی که هدف از آن پایان جنگ است،‌ در حالی به راه افتاده است که طالبان هنوز اذعان نکرده‌اند که جنگ افغانستان به بن‌بست رسیده است. یک عده از دیپلومات‌ها ادعا می‌کنند که نماینده‌گان دفتر طالبان در قطر می‌گویند که جنگ راه‌ حل نیست. اما رهبران این گروه در اعلامیه‌های‌شان تا حال نگفته‌اند که جنگ‌ نمی‌خواهند. رهبران گروه طالبان پیوسته می‌گویند که آنان برای اخراج نیروهای بین‌المللی و تحمیل امارت طالبی بر افغانستان، می‌جنگند. آنان دوام جنگ را تکلیف دینی می‌دانند. اعلامیه‌های رهبران طالبان نشان می‌دهد که آنان احساس می‌کنند،‌ در جنگ پیروز می‌شوند. آنان شاید به این نتیجه رسیده‌اند که دوام بن‌بست سبب می‌شود که امریکایی‌ها خارج شوند و طالب‌ها به سمت‌ شهرها مارش کنند. 

تلاش‌هایی که هدف از آن پایان جنگ است،‌ در حالی به راه افتاده است که طالبان هنوز اذعان نکرده‌اند که جنگ افغانستان به بن‌بست رسیده است. یک عده از دیپلومات‌ها ادعا می‌کنند که نماینده‌گان دفتر طالبان در قطر می‌گویند که جنگ راه‌ حل نیست. اما رهبران این گروه در اعلامیه‌های‌شان تا حال نگفته‌اند که جنگ‌ نمی‌خواهند. رهبران گروه طالبان پیوسته می‌گویند که آنان برای اخراج نیروهای بین‌المللی و تحمیل امارت طالبی بر افغانستان، می‌جنگند. آنان دوام جنگ را تکلیف دینی می‌دانند. اعلامیه‌های رهبران طالبان نشان می‌دهد که آنان احساس می‌کنند،‌ در جنگ پیروز می‌شوند. آنان شاید به این نتیجه رسیده‌اند که دوام بن‌بست سبب می‌شود که امریکایی‌ها خارج شوند و طالب‌ها به سمت‌ شهرها مارش کنند. طالبان از بحث‌های رسانه‌ای و سیاسی امریکایی‌ها شاید دریافته‌اند که امریکا از جنگ خسته است و دیپلومات‌های امریکایی در روی میز مذاکره، به رهبران طالب امتیازهای کلان خواهند داد.

برای رهبران طالبان که در پاکستان زنده‌گی می‌کنند و هیچ نوع فشاری روی‌شان اعمال نمی‌شود،‌ قابل درک نیست که در افغانستان دولتی وجود دارد که تمام نیروهای سیاسی تأثیرگذار در آن حضور دارند و امریکا نمی‌تواند بدون در نظر داشت منافع این دولت و نیروهای سیاسی افغانستان با آنان متارکه کند. طالبان شاید فکر می‌کنند که از امریکایی‌ها در روی میز مذاکره امتیاز می‌گیرند و بعد واشنگتن هر آن‌چه را که بین طالبان و دیپلومات‌های امریکایی توافق شد، روی دولت افغانستان و نیروهای سیاسی تاثیرگذار دیگر تحمیل می‌کند. به همین دلیل است که این گروه بر دوام جنگ با نیروهای امنیتی افغانستان تأکید می‌کنند و خواستار مذاکره با امریکایی‌ها است. از آن‌جایی که رهبران طالبان احساس می‌کنند که به لحاظ نظامی پیروز می‌شوند،‌ فکر می‌کنند که امریکا در روی میز مذاکره با آنان مثل یک نیروی پیروز در جنگ برخورد می‌کند و امتیاز می‌دهد.

واقعیت این است که حکومت افغانستان مشروعیت جهانی دارد. نیروهای تشکیل‌دهنده‌ی این حکومت هم در داخل کشور،‌ حوزه‌های نفوذ دارند و در انتخابات‌ها رأی‌ می‌آورند. امروز بخش‌هایی از افغانستان برای نیروهای امنیتی افغانستان سرباز فراهم می‌کنند. آنانی که به صفوف نیروهای امنیتی می‌پیوندند،‌ صرف انگیزه‌ی معیشتی ندارند. جوانانی که به نیروهای امنیتی افغانستان به عنوان سرباز می‌پیوندند، دولت افغانستان را مشروع می‌دانند. روستایی‌هایی که برای خدمت‌ سربازی نام‌نویسی می‌کنند، اگر صرف انگیزه‌ی معیشتی می‌داشتند، می‌توانستند به طالبان و دیگر گروه‌های مسلح بپیوندند یا با شبکه‌های تبه‌کار یک‌جا شوند. اما آنان نیروهای امنیتی افغانستان را انتخاب می‌کنند. 

این امر نشان‌دهنده‌ی آن است که بیش‌تر سربازان اردوی ملی و پولیس افغانستان، ‌صرف انگیزه‌ی معیشتی ندارند. آنان می‌دانند که از یک ساختار مشروع در برابر نیروهایی که مشروعیت ندارند،‌ دفاع می‌کنند. هیچ کشوری نمی‌تواند بدون در نظر داشت دیدگاه آن بخش از مردم افغانستان که برای نیروهای امنیتی افغانستان، ‌سرباز فراهم می‌کنند، با طالبان پیمان پایان جنگ امضا کند. اگر چنین پیمانی هم امضا شود، ‌کار نمی‌دهد و سبب تامین صلح نمی‌شود. 

صلح وقتی می‌آید که طالبان با دولت افغانستان مذاکره کنند. دولت افغانستان هم می‌تواند در هم‌آهنگی با نیروهای سیاسی  کشور، تلاش‌های پایان جنگ را مدیریت کند. دولت افغانستان و نیروهای سیاسی دیگر نمی‌خواهند که جامعه‌ی جهانی به طالبان به عنوان نیروی پیروز جنگ نگاه کنند و بعد همه‌ی افغانستان را به آنان بسپارند. چنین چیزی امنیت جهانی را هم به خطر می‌اندازد.

قدرت‌های بزرگ دنیا هم در سیاست رسمی و اعلامی‌شان می‌گویند که راه پایان جنگ افغانستان، مذاکره بین کابل و طالبان است. پیمان پایان جنگ و توافق روی یک پلاتفورم سیاسی باید بین کابل و طالبان انجام شود. دیروز سرمنشی سازمان ناتو هم روی همین موضوع تأکید کرد. واقعیت تلخ دیگر این است که بلندپایه‌گان پاکستان و رهبران مذهبی آن کشور برای همکاری با تلاش‌هایی که هدف آن پایان جنگ است هیچ نوع آماده‌گی ندارند. برخی از کشورها انتظار داشتند که اگر توافق سیاسی برای پایان جنگ شکل بگیرد برخی از رهبران مذهبی پاکستان و عربستان باید به آن مشروعیت مذهبی بدهند. اما اظهار نظرهای برخی از رهبران مذهبی پاکستان در واکنش به قتل مولانا سمیع‌الحق نشان می‌دهد که آنان به دوام جنگ در افغانستان باور دارند.

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی