.

 

وزیر خارجه و فرمانده عمومی ارتش امریکا به اسلام‌آباد می‌روند تا با عمران‌خان و سران نظامی پاکستان روی مبارزه با تروریسم و مسایل مرتبط به آن مذاکره کنند. فرمانده عمومی ارتش امریکا گفته است که ایالات متحده در جنوب آسیا منافع دایمی دارد و این کشور نیاز دارد که در جنوب آسیا حضور سیاسی و امنیتی با معنا و تعریف‌شده داشته باشد. روشن است که در این سفر، مقام‌های امریکایی روی یافتن راه حل سیاسی‌ای برای جنگ افغانستان هم با پاکستانی‌ها مذاکره خواهند کرد. 

امریکایی‌ها به تازگی تلاش‌هایی را برای یافتن یک راه ‌حل سیاسی برای جنگ افغانستان آغاز کرده‌اند و تلاش دارند که همکاری پاکستانی‌ها را جلب کنند. به نظر می‌رسد که پاکستان آن‌طوری که جامعه‌ی جهانی انتظار دارد، نمی‌خواهد برای یافتن یک راه‌ حل سیاسی برای جنگ افغانستان کمک کند.

پاکستان با استراتیژی جنوب آسیای رییس جمهور ترمپ هم همکاری نکرد. در این استراتیژی بسیار واضح آمده بود که پاکستان به گروه‌های تروریستی‌ای پناه می‌دهد که ایالات متحده با آنان درگیر است. در این استراتیژی آمده بود که اگر پاکستان به این رفتار ادامه دهد،‌ خیلی‌ چیز‌ها را از دست خواهد داد. ایالات متحده کمک‌های نظامی خود  به پاکستان را متوقف کرد، اما تا حال پاکستان مجبور به تغییر رفتار نشده است. پاکستان از رهبران گروه طالبان میزبانی می‌کند، ولی فشار لازم را بر آنان وارد نکرده است تا با حکومت افغانستان وارد مذاکره شوند. رهبران طالبان با امریکایی‌ها مذاکره کرده‌اند و روشن است که برای کشانیدن آنان به پای میز مذاکره با حکومت افغانستان و یافتن یک راه حل سیاسی برای جنگ، کمک پاکستان ضروری است، اما به نظر نمی‌رسد که پاکستان علاقه‌ای به اعمال فشار بر طالبان داشته باشد.

ارتش پاکستان تصور می‌کند که امریکایی‌ها از جنگ خسته‌اند. آنان فکر می‌کنند که با تقویت گروه طالبان و ایجاد ایتلاف منطقه‌ای ضد امریکا،‌ نیروهای نظامی ایالات متحده و ناتو را مجبور به عقب‌نشینی از افغانستان خواهند کرد. به نظر می‌رسد که طالبان هم در مذاکره با امریکا بیشتر اهداف تاکتیکی را دنبال می‌کنند. پاکستان در حال حاضر یک افغانستان از پا افتاده می‌خواهد و فکر می‌کند که به این هدف نزدیک شده است. برای تغییر رفتار پاکستان نیاز است که ایالات متحده فشارهای شدیدتری به این کشور اعمال کند.

ایالات متحده باید چنان فشاری به پاکستان وارد کند که محاسبه‌ی آنان را تغییر دهد. امریکایی‌ها باید به پاکستانی‌ها حالی کنند که نه طالبان جنبش فراگیر اجتماعی و پیش‌رو در داخل افغانستان است و نه مردم افغانستان می‌خواهند که به سلطه‌ی نیابتی پاکستان تن دهند. امریکایی‌ها از این موضع می‌توانند فشاری گسترده‌ای بر پاکستان وارد سازند. زلمی خلیل‌زاد، دیپلومات کارکشته‌ی امریکایی معتقد است که واشنگتن اهرم‌های فشار جدی در اختیار دارد که می‌تواند آن را به کار گیرد. به گفته‌ی آقای خلیل‌زاد در صورتی که ایالات متحده به پاکستان فشار جدی وارد کند و اسلام‌آباد راه اکمالات ناتو را ببندد، برای ناتو یافتن یک راه بدیل زیاد دشوار نیست. فشار باید به گونه‌ای باشد که ارتش و اکثریت مردم پاکستان آن را حس کنند.

ایالات متحده باید اقتصاد پاکستان را هدف بگیرد. ایالات متحده تجربه‌ی اعمال فشار بر ترکیه و ایران را دارد. اعمال فشارهای اخیر امریکا بر ترکیه و ایران، ‌مشکلات کلانی برای این کشورها آفریده است. اگر به همین روش‌ ایالات متحده، پاکستان را هم زیر فشار قرار دهد،‌ احتمال تغییر رفتار آن کشور وجود دارد. امتیازدهی و مداراجویی با پاکستان در هفده سال گذشته نتیجه‌ای در پی نداشته است. حال اقتصاد پاکستان دچار مشکل است، ‌ایالات متحده فرصت طلایی در اختیار دارد‌ تا فشارهای اقتصادی و دیپلوماتیک هوشمندانه به پاکستان وارد کند. وقتی کشوری مثل ترکیه نتواند فشار اقتصادی امریکا را تحمل کند، ‌روشن است که پاکستان هم نمی‌تواند. فشارهای هماهنگ اقتصادی و سیاسی بر پاکستان سبب می‌شود که عناصر عاقل در مراکز تصمیم‌گیری این کشور،‌ افراطی‌ها و جنگ‌طلبان‌شان را در موضع ضعیف قرار دهند.

ایالات متحده باید جداً فعال شود و اسم آن عده از جنرال‌های پاکستانی را که در حمایت مستقیم و غیرمستقیم از طالبان نقش دارند، تحریم کند. آن عده از جنرال‌های پاکستانی هم که در نقش پروپاگندیست‌های طالبان عمل می‌کنند باید تحریم شوند. تحریم اقتصادی و فشارهای هوشمندانه‌ی سیاسی احتمال تغییر محاسبه‌ی جنرال‌های پاکستانی را بالا می‌برد. بدون اعمال فشار جدی بر پاکستان و تداوم سیاست مداراجویی و به نحوی امتیازدهی به پاکستان، نظامیان پاکستانی را در حمایت از طالبان مصمم‌تر می‌سازد.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی