.

مقاله ها

پاسخ فرمانده ناتو به نیروهای مورد حمایت پاکستان

 

 

جنرال اسکات میلر فرمانده‌ی نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان به تازه‌گی گفته است که طالب‌ها نباید منتظر خروج ناتو باشند. این اولین اظهار نظر سیاسی جنرال میلر است. جنرال میلر که فرماندهی ماموریت مستشاری ناتو را به تازه‌گی از جنرال نیکلسون تحویل گرفته، گفته است که راه‌حل مذاکره است،‌ اما طالب‌ها منتظر خروج نیروهای ناتو نباشند. در این تردیدی نیست که طالب‌ها و ارتش پاکستان منتظر خروج ناتو هستند. آنان تصور می‌کنند که ناتو بیرون می‌شود و به طالبان و حامیان بیرونی‌شان جا خالی می‌کند. طالب‌ها و متحدان بیرونی‌شان بن‌بست جنگ افغانستان را شکست ناتو تعریف می‌کنند و تصورشان این است که با دوام جنگ و وقت‌کشی در مذاکره، ‌ناتو را چنان خسته می‌سازند که دست از تلاش بردارد و بیرون شود. تلاش‌های اخیر ایالات متحده برای یافتن یک راه حل سیاسی برای جنگ افغانستان نیز طالب‌ها و حامیان‌شان را ذوق‌زده کرده است. آنان تصور می‌کنند که ناتو و امریکا دیگر راهی ندارند غیر از این که از افغانستان بیرون شوند.

اظهارات جنرال اسکات میلر در واقع پاسخی به باورهای طالبان و حامیان بیرونی آنان بود. به نظر نمی‌رسد که اظهارات جنرال میلر صرف یک جمله‌ی تبلیغاتی باشد. جامعه‌ی استراتژیک کشورهای عضو ناتو از جمله امریکا، مخالف خروج راهبردی و قبل از وقت از افغانستان هستند. چندی پیش رسانه‌های امریکایی از تمایلات برخی از سیاست‌مداران این کشور مبنی بر خروج زودهنگام از افغانستان انتقاد کردند. این رسانه‌ها هشدار دادند که خروج زودهنگام ایالات متحده از افغانستان سبب هرج‌ومرج می‌شود و افغانستان را به وضعیت پیش از سال ۲۰۰۱  برمی‌گرداند. خروج زودهنگام ناتو سبب می‌شود که افغانستان دوباره به مرکزی برای طراحی حمله‌های تروریستی بدل شود و امنیت جهانی را به خطر بیفگند. جنرال میلر به درستی گفته است که سربازان ناتو برای امنیت شهرها و خیابان‌های کشورهای خودشان در افغانستان حضور دارند.

تردیدی نیست که جنگ افغانستان بسیار طولانی شد و بر مبنای عوامل گوناگون به بن‌بست استراتژیک رسید. انتظار کشورهای کمک‌کننده، افکار عمومی جهان و مردم افغانستان این بود که جنگ افغانستان باید موفقانه پایان می‌یافت و هیچ اثری از عناصر ضد دولتی از جمله طالبان باقی نمی‌ماند. اما این امر بر مبنای عوامل گوناگون محقق نشد. یکی از عواملی که طولانی شدن جنگ و در نهایت بن‌بست کنونی  شد، بازی دوگانه‌ی ارتش پاکستان بود. ارتش پاکستان در این جنگ هم از ناتو حمایت محدود کرد وهم قلمرو، منابع و نهادهایش را در اختیار طالب‌ها گذاشت. پاکستان عقبه‌ی راهبردی طالبان در جنگ افغانستان است. اما نیروهای ناتو و ایالات متحده بر مبنای محاسباتی که منافع ملی  کشورهای‌شان در محور آن بود،‌به این نتیجه رسیدند که جنگ را به قلمرو پاکستان نبرند. برای اولین بار در اگست سال ۲۰۱۷  رییس‌جمهور ترامپ  از نقش مخرب پاکستان در جنگ افغانستان به وضوح سخن گفت.

طولانی شدن جنگ سبب هدر رفتن منابع و خسته‌گی مفرط می‌شود. یک عده با در نظر داشت همین موضوع جنگ افغانستان را با جنگ ویتنام مقایسه می‌کنند. اما جنگ افغانستان برای ایالات متحده به هیچ وجه مثل جنگ ویتنام نیست. شکی نیست که بن‌بست کنونی برای مردم و دولت افغانستان دردناک است. حمله‌های تروریستی به شهرها و قربانی‌های نیروهای امنیتی، فشار سختی به مردم افغانستان وارد می‌کند. اما ایالات متحده مثل جنگ ویتنام در افغانستان زیر فشار نیست.  چریک‌های ضد امریکا در ویتنام از یک جنبش ناسیونالیستی پیشرو نماینده‌گی می‌کردند. اما طالب‌ها یک جنبش عقب‌گرایی هستند که فکر سیاسی و نظام اجتماعی مطلوب آنان بسیار بدوی است. طالب‌ها محبوبیت گسترده در افغانستان ندارند. شماری از سیاست‌مداران و مردم عام پاکستان، ‌نگاه رمانتیک به طالب‌ها دارند،‌اما در افغانستان محبوبیت این گروه گسترده نیست. در شهرهای بزرگ افغانستان،‌ برگشت حکومت طالبان یک کابوس وحشت‌ناک است. تمام نظرسنجی‌های معتبر نشان می‌دهد که مردم افغانستان به رغم مشکلاتی که دارند،‌ نمی‌خواهند به گذشته برگردند. مردم افغانستان خواستار اصلاح نهادهای دولتی هستند، ‌اما برگشت به گذشته را نمی‌خواهند. مردم نمی‌خواهند که به عصری برگردند که ستیزه‌جویان طالب آنان را در کنار خیابان شلاق می‌زدند و دختران اجازه‌ی آموزش ابتدایی نداشتند.

واقعیت دیگر این است که تکنولوژی نظامی امریکا در مقایسه با جنگ ویتنام بسیار پیش‌رفته است. به همین دلیل است که تلفات ایالات متحده در جنگ افغانستان به مراتب کم‌تر از جنگ ویتنام بود. پس از سال ۲۰۱۴  آمار تلفات نظامیان امریکایی در افغانستان تقریباً به صفر تقرب کرده است. ناگفته نماند که افکار عمومی جهان هم زیاد مخالف حضور امریکا در افغانستان نیست. جنبش توده‌ای ضد جنگ در هیچ کشور مهم جهان بر ضد حمایت نظامی امریکا از افغانستان راه نیفتاده است. این واقعیت‌ها نشان می‌دهد که ماندن نیروهای امریکایی در افغانستان و حمایت راهبردی از نیروهای امنیتی وطنی،‌ برای امریکا زیاد دشوار نیست.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی